شیشەی چوارچێوەی ئەم شارە،
ڕمیا؛ کە تاڵێکی سمێڵت کەوتە داوێنی خاکەوە.
جا دایکێک فرمیسکی زوقم بوو بۆ ئەبەد
و
تاقەدارەکەی ئاربەبایش چاو لە ڕێگای بزەت.

نایشزانم، "ئابان"ی خەونت، چۆن دێتە دی.
ژیانە و جاری وایە دەرەقەت نایەم.

چاوی چەپی دەزگیرانم، دڵی ناسکترە.

اولين قَدَم

چاهاردَهُمِ مِهر ِ يِكهِزار ُ سيصَد ُ نَوَد ُ پَنج ِ هِجرى ِ خورشيدى.

شروع:

شِشُم ِ مِهر ِ يكهزار و سيصد و نَوَد ُ پنج ِ هِجرى ِ خورشيدى

اقرار ميكنم كه قَبلترها، اينروز برايَم زيباترين و شَعَف بخش ترين اتِفاقِ جهان بود. كه شورى بى وَصف به اندازه ى ِ كشف ِ ستاره هاى ِ آسِمان همراه داشت.قبلترها با شاخه گـُلى يا تِلِفُنى دور از خانه، تبريك ميگـُفتم تولدِمان را. و ميخـَنديدم. و برايـَم شادى به ارمغان داشت. چراكه، هردويـِمان به اين روز متولِد شـُده بوديم. اما اكنون، دو سال است كه غمگينم.تولدت را به عَكسَت، و به يادت تبريك گفتم. وَ تولدم را تبريك گفتند. تَوَلدِمان است. و اينروز، تا به ابد، غم اَندود ترين روز ِ زندگانى ِ من است. تَوَلُدَت مُبارَكِ آسِمان باد. .صُبحى ٣ ُ مِ مــِهر ِ بى مــِهرى

از میلادت "صبحی" جدایِ تمام آنانی که می شناسمشان به دوستی، نبضِ روایتِ عشق است. جانِ خوشِ دوست داشتن است.این تبریک هیچ تشابهی با تبریکات مرسوم ندارد جز برای "صبحی" به هیچ کسِ دیگری نوشته نخواهد شد.اولین بار در حیاط دانشکده صدایش را که شنیدن یک ساعت مات بود و مبهوت. بارها با دیدنش در عکس هایش گریسته ام از اندوهِ دوری. همین آخرین بارش پریشب بود وقتی کنار "ساهی" دیدمش در آن گردهمایی. دخترکِ صد خواب خوش است و هزار جانِ شیرین.تنها شخصِ عاشقی که در زندگی ام تا کنون دیده ام بی شک کسی نیست جز "صبحی". زنِ مرگ و زندگی است. هزار بار پیشِ پایِ دوست داشتنش برخاسته است و ت

آدم، يكجايى بايد دست از همه چيز بكشد و برود. برود تا به آرزوهايش برسد. آدم يكجايى بايد از جانش مايه بگذارد حتى. بايد هرچه دلتنگى دارد را در جاده رها كند. شيشه ى اتوبوس را بايد بغل كند و تمام اشكهايش را يكبار براى هميشه، به آغوش اتوبوس بكشاند.
آدم بايد برود.
اضطراب اشكها جاريست به قلبم. ميخواهند بمانند. اما حس ششم اشكهايم قوى ست. ميدانند رهايشان ميكنم. در جاده. با درد. رهايشان ميكنم.
آدمى بايد برود.